Tekst stanowi publikację pokonferencyjną na bazie wystąpienia pod tym samym tytułem wygłoszonego podczas Polsko – Słowackiej interdyscyplinarnej konferencji naukowej: 35 lat obowiązywania konwencji o prawach dziecka w Polsce i Słowacji. Refleksje i perspektywy.
Stosownie do art. 113 par 1 k. r. o., niezależnie od władzy rodzicielskiej, rodzice oraz ich dziecko mają prawo i obowiązek utrzymywania ze sobą kontaktów. Ta regulacja jest jedną z emanacji prawa dziecka do bycia wychowywanym przez oboje rodziców. W przypadku stosowania przemocy domowej prawo to koliduje z prawem dziecka do bezpieczeństwa i ochrony przed przemocą. Obowiązek ochrony dziecka przed przemocą wynika z Konstytucji RP, jak również z prawa unijnego oraz wiążących Rzeczpospolitą Polską wielostronnych umów międzynarodowych.
Na wypadek kolizji tych wartości ustawodawca przewidział środki prawne w postaci ograniczenia lub zakazu kontaktów. Ochrona dziecka jednak bywa nieefektywna ze względu na brak interdyscyplinarnej wiedzy na temat mechanizmów, przejawów i skutków przemocy.