Prawo cywilne opiera się na założeniu, że przedsiębiorca działa jako profesjonalista, podczas gdy regulacje chroniące odbiorców energii elektrycznej w znacznej mierze bazują na obowiązkach informacyjnych. Odwołując się do ekonomii behawioralnej, w artykule wskazano, że oba te założenia zawodzą w odniesieniu do mikroprzedsiębiorców. Analizie poddano trzy modele regulacyjne: klasyfikację ustawową (Niemcy), regułę domyślną połączoną ze standaryzowanymi rachunkami (Włochy) oraz obowiązki informacyjne połączone z kwalifikacją ex post (Polska).
Badanie CATI przeprowadzone wśród 602 klientów jednego sprzedawcy energii (402 gospodarstw domowych i 200 przedsiębiorstw) wykazało, że informacje dotyczące zmiany sprzedawcy oraz narzędzia porównywania ofert należą do najrzadziej czytanych elementów rachunku. Wiek oraz sytuacja finansowa są związane z samooceną poziomu wiedzy, lecz nie z postrzeganą zrozumiałością rachunku. Jednocześnie mikroprzedsiębiorcy nie deklarują lepszego rozumienia rachunku niż gospodarstwa domowe.
W artykule sformułowano wnioski de lege lata dotyczące załącznika I do dyrektywy 2019/944, art. 31g polskiego Prawa energetycznego oraz art. 385⁵ Kodeksu cywilnego, a także postulaty de lege ferenda przemawiające za stosowaniem mechanizmów ochronnych, których skuteczność nie jest uzależniona od własnej inicjatywy ich adresata.