Kodeks wykroczeń ustanawia w art. 160 grzywnę dla każdego, kto bez wymaganego pozwolenia zamienia las na uprawę rolną. Przepis ten nigdy nie był stosowany w praktyce, a jego wykładnia nacechowana jest licznymi wątpliwościami doktrynalnymi, zwłaszcza co do podmiotu zdolnego do jego popełnienia i możliwości jego nieumyślnego popełnienia, karalności etapu przygotowania i charakteru jego zbieżność z naruszeniem art. 158 § 1 Kodeksu wykroczeń. Autor obszernie omawia te spory, próbując je rozwiązać. Krytykuje również pogląd, według którego sprawca tego przestępstwa nie może skorzystać z instytucji nieodpłatnych sadzonek drzew i krzewów (art. 35 ust. 3 ustawy o lasach). Zajmuje się również zagadnieniami, które w ogóle nie zostały przeanalizowane doktrynalnie, w szczególności przedmiotem aktu wykonawczego tego przestępstwa i jego zbiegu z przestępstwami z art. 181 § 4 i 5 Kodeksu karnego. Dlatego posługuje się metodą formalno-dogmatyczną. Zdaniem autora wykroczenie to ma skutkowy (materialny) charakter, a forma stadialna przygotowania nie jest karalna. Podmiotem zdolnym do popełnienia tego przestępstwa jest wyłącznie osoba posiadająca tytuł prawny do gruntu, na którym położony był las. Jest to zatem wykroczenie indywidualne właściwe. Od strony podmiotowej może być popełniane zarówno umyślnie, jak i nieumyślnie, zarówno w postaci winy lekkomyślności, jak i niedbalstwa. Przestępstwo to może podlegać zbiegowi z art. 158 § 1 Kodeksu wykroczeń oraz przestępstwem z art. 181 § 1, 4 i 5 Kodeksu karnego. Wątpliwości doktrynalne w interpretacji art. 160 Kodeksu wykroczeń wynikają z niedostatecznie precyzyjnej konstrukcji tekstu prawnego, przez co konieczne jest odwołanie się do wykładni celowościowej.