Artykuł podejmuje analizę tzw. hybrydowych form współpracy pomiędzy publiczną a podmiotami prywatnymi, które łączą cechy prawa publicznego i prywatnego. Autorzy wskazują, że w warunkach rosnącego zróżnicowania zadań publicznych klasyczne narzędzia administracyjnoprawne okazują się niewystarczające. Dlatego coraz częściej sięga się po mechanizmy charakterystyczne dla prawa cywilnego (np. umowy, porozumienia), tworząc nowe, elastyczne formy działania administracji.
W artykule przedstawiono wybrane przykłady takich modeli (form), jak: partnerstwo publiczno-prywatne, agencje wykonawcze czy ugodę administracyjną – które w praktyce mają istotne znaczenie dla sprawności i efektywności realizacji zadań publicznych. Analiza koncentruje się zarówno na ich podstawach prawnych, jak i skutkach praktycznych, w tym ryzykach związanych z rozmyciem odpowiedzialności i przejrzystości działań administracji.
Celem publikacji jest ukazanie występujących w polskim systemie prawnym hybrydowych modeli (form) działania administracji oraz potrzeby opracowania klarownej doktrynalnie i legislacyjnie koncepcji „hybrydowości” jako cechy współczesnego zarządzania publicznego.