Zjawisko zmiany klimatu współwystępuje z globalnym procesem starzenia się populacji, co prowadzi do nałożenia się dwóch równoległych kryzysów – klimatycznego i demograficznego – wzajemnie wzmacniających zjawiska nierówności społecznej, dyskryminacji oraz wykluczenia. Osoby starsze, w szczególności kobiety, osoby z niepełnosprawnościami oraz przedstawiciele innych grup systemowo marginalizowanych, są w sposób nieproporcjonalny narażone na negatywne skutki zmian klimatycznych. Pomimo szczególnej podatności na łamanie praw człowieka, osoby starsze – w odróżnieniu od innych grup wrażliwych – nie zostały dotychczas objęte ochroną wiążącego instrumentu prawa międzynarodowego o charakterze powszechnym, wyposażonym w skuteczny mechanizm monitorowania i egzekwowania zobowiązań państw.
W niniejszym artykule przyjęto założenie, że pomimo braku globalnej konwencji, z prawa międzynarodowego w obecnym kształcie, zarówno traktatowego, jak i miękkiego (soft law), wynikają konkretne obowiązki państw w zakresie ochrony osób starszych przed skutkami kryzysu klimatycznego. Kluczową rolę w doprecyzowaniu zakresu i charakteru tych zobowiązań odgrywa aktualny dorobek sądów międzynarodowych oraz mechanizmów monitorujących przestrzeganie praw człowieka. Analiza tego dorobku pozwala przyjąć, że państwa są zobowiązane do identyfikacji zagrożeń o charakterze intersekcjonalnym oraz do podejmowania skutecznych działań w celu zapewnienia osobom starszym pełnego i równego korzystania z praw człowieka w warunkach nasilających się niebezpiecznych skutków zmiany klimatu.