Przedmiotem artykułu jest rola prawa, w szczególności prawa Unii Europejskiej i jego krajowej implementacji, w kształtowaniu systemu cyberbezpieczeństwa. Praca broni tezy, że prawo nie jest wyłącznie zewnętrznym ograniczeniem działalności podmiotów zobowiązanych, lecz pełni funkcję podstawy oraz osi integrującej trzy filary bezpieczeństwa: technologiczny, organizacyjny i regulacyjny. Analizie poddano kluczowe akty prawne, w tym dyrektywę NIS 2, rozporządzenie DORA i dyrektywę CER oraz inne regulacje mające wpływ na system bezpieczeństwa informacji dla weryfikacji ich wpływu na kształtowanie podstawowych wymagań w obszarze cyberbezpieczeństwa. W konkluzjach sformułowano postulaty de lege lata i de lege ferenda dotyczące standardów kompetencyjnych, koordynacji obowiązków raportowych, gwarancji proceduralnych w postępowaniu w sprawie dostawcy wysokiego ryzyka, wsparcia podmiotów o ograniczonych zasobach oraz roli certyfikacji i edukacji.