Przedmiotem artykułu są zagadnienia związane z cyfrową transformacją szkolnictwa wyższego w Polsce. Obecnie jednym z podstawowych warunków skutecznego i efektywnego jego funkcjonowania jest wdrażanie zintegrowanych systemów zarządzania opartych na analizie danych oraz cyfryzacja procesów dydaktycznych i administracyjnych. Odpowiednio celem rozważań była próba analizy i oceny kluczowych uwarunkowań normatywnych procesu cyfryzacji szkolnictwa wyższego w Polsce według obecnego stanu prawnego ze wskazaniem perspektyw rozwoju.
Stwierdzono, że transformacja cyfrowa bezsprzecznie stanowi jeden z kluczowych imperatywów rozwojowych oraz fundamentalne wyzwanie strukturalne dla współczesnych instytucji szkolnictwa wyższego. Biorąc pod uwagę regulacje prawne obowiązujące w Polsce można stwierdzić, że w obszarze administracji szkolnictwa wyższego państwo za pomocą norm prawnych dokonuje transformacji cyfrowej w kierunku informatyzacji określonych przejawów działalności Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego i podległego mu aparatu pomocniczego i utrwalenia tych procesów w czasie. Jednocześnie w obszarze administracji szkół wyższych państwo za pomocą norm prawnych nie nakłada obowiązków, ale tworzy ramy normatywne do transformacji cyfrowej przez poszczególne uczelnie, uznając ich autonomię do granic prawnych.