Odziaływanie przedsiębiorców na środowisko, poprzez prowadzenie działalności gospodarczej z jednej strony, z drugiej zaś strony zachowania podmiotów innych niż przedsiębiorcy, a funkcjonujących na danym terenie i korzystających ze środowiska, powoduje konieczność wskazania wagi wykorzystywania publicznych praw podmiotowych do korzystania z środowiska jako dobra prawnego. Jednocześnie przyjmowanie zawierania się w ujęciu prawnym środowiska również pojęcia przyrody, pozwala na przyjęcie, że publiczne prawa do korzystania ze środowiska powinny być widziane jako te, które mogą być traktowane jako publiczne praw podmiotowe do korzystania z przyrody. Nie należy także przyjmować zasadności ścisłego rozdzielania korzystania ze środowiska od jego ochrony i analogicznie korzystania z przyrody i jej ochrony, nawet wówczas gdy podmiotem, w kontekście którego będzie rozważane to zagadnienie jest przedsiębiorca. Dychotomia tak określonych zachowań przyniesie skutek odwrotny do tego, który wyraża się w kształtowaniu postaw podmiotów prawa w kierunku nie tylko większej świadomości co do konieczności ochrony środowiska, w tym przyrody, ale przede wszystkim kształtowaniu postaw wyrażających się w tym, że prowadzenie działalności gospodarczej (rzecz jasna nie każdej działalności gospodarczej), nie musi sprowadzać się wyłącznie do działań wywołujących presję na środowisko czy przyrodę.