Zgodnie z intytulacją, w artykule dokonano analizy normatywnej definicji pojęcia ,,żołnierz” z przepisu art. 115 § 17 k.k. Zmieniająca się wojskowa rzeczywistość a także utworzenie (obok wojsk: lądowych, morskich, powietrznych i specjalnych) piątego rodzaju Sił Zbrojnych RP – tj. Wojsk Obrony Terytorialnej skutkowało wprowadzeniem od 01.01.2017 r. do przepisu art. 115 § 17 k.k. brzmiącego dotąd „Żołnierzem jest osoba pełniąca czynną służbę wojskową” zastrzeżenia: ,,z wyjątkiem terytorialnej służby wojskowej pełnionej dyspozycyjnie”. Zarówno pierwotne brzmienie legalnej definicji pojęcia ,,żołnierz” (która do 01.01.2017 r. nawiązywała jedynie do: ,,osoby pełniącej czynną służbę wojskową”) jak i dodanie do niej przedmiotowej limitacji spowodowało pogłębienie (występującego od samego początku wprowadzenia do powszechnego prawa karnego definicji pojęcia ,,żołnierz”) impasu w przedmiocie możliwości egzekwowania wojskowej odpowiedzialności karnej wobec żołnierza w czynnej służbie wojskowej, którym zdaniem ustawodawcy (wyrażonym m.in. w uzasadnieniu do ustawy z 16.11.2016 r., o zmianie ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw) jest także żołnierz OT w dyspozycji. Pogląd ten, w świetle całokształtu regulacji dotyczących żołnierzy będących w czynnej służbie wojskowej, uznać należy za błędny.
Powyższa teza została sformułowana w oparciu o analizę dogmatyczno-prawną całokształtu przepisów regulujących kwestię formalnego statusu podmiotu pełniącego albo odbywającego czynną służbę wojskową.