
Kryzys zdrowotny związany z pandemią covid-19 podał w wątpliwość adekwatność narzędzi UE do radzenia sobie z transgranicznymi zagrożeniami zdrowotnymi, uwidocznił słabość instrumentów niewiążących i jednocześnie pokazał, że państwa członkowskie samodzielnie nie są w stanie podjąć skutecznych i adekwatnych środków w tym zakresie. Pandemia covid-19 ujawniła również potrzebę wzmocnienia przywództwa UE w dziedzinie zdrowia, nie tylko
w wymiarze wewnętrznym, ale i w relacjach zewnętrznych, przy uznaniu znaczenia zdrowia jako czynnika geopolitycznego, stanowiąc jednocześnie asumpt do zapoczątkowania procesu zmian instytucjonalnych i prawnych. Wraz z tymi problemami pojawiły się pytania o istnienie po stronie UE wystarczających kompetencji regulacyjnych w zakresie reagowania na transgraniczne zagrożenia zdrowotne.