
Celem artykułu jest przybliżenie wpływu Konwencji z Aarhus na egzekwowanie przez podmioty prywatne środków walki z kryzysem klimatycznym. Autor omawia orzecznictwo TSUE w kontekście art. 9 ust. 3 Konwencji z Aarhus na poziomie prawa UE oraz państw członkowskich. Najpierw zostało omówione orzecznictwo Trybunału dotyczące spraw klimatycznych oraz zmiana rozporządzenia 1367/2006 na skutek niekorzystnego dla UE rozstrzygnięcia Komitetu do spraw Zgodności z Konwencją z Aarhus. Następnie autor omawia orzecznictwo TSUE dotyczące zobowiązań państw członkowskich, wynikających z art. 9 ust. 3 Konwencji z Aarhus w zakresie zapewnienia uprawnień proceduralnych dla organizacji pozarządowych w sprawach dotyczących prawa środowiskowego, w tym środków walki z kryzysem klimatycznym.