Artykuł został poświęcony problematyce ochrony przed inwazyjnymi gatunkami obcymi, które stanowią jedno z głównych zagrożeń dla różnorodności biologicznej oraz funkcjonowania ekosystemów. Celem tego opracowania była analiza instrumentów karnoprawnych i administracyjnych służących ochronie środowiska przed inwazyjnymi gatunkami obcymi (IGO), ze szczególnym uwzględnieniem przykładu szopa pracza. W związku z powyższym sformułowano pytanie badawcze: czy obowiązujące w Polsce karne i administracyjne instrumenty są wystarczająco skuteczne, aby przeciwdziałać zagrożeniom wynikającym z obecności IGO, a w szczególności szopa pracza. Przyjęto następującą hipotezę: karnoprawne i administracyjne instrumenty, co do zasady są wystarczające do ochrony przed IGO, ale za nie w pełni efektywne uznać należy działania organów administracji publicznej odpowiedzialnych za realizację zadań związanych z tą ochroną. Autorzy oparli się przede wszystkim na metodzie dogmatyczno-prawnej polegającej na analizie przepisów prawa unijnego (rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1143/2014) i krajowego (ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o gatunkach obcych oraz rozporządzeń wykonawczych dotyczących list gatunków inwazyjnych) oraz dokonali krytycznej analizy literatury przedmiotu. Przeanalizowali też dane empiryczne w oparciu o raporty instytucji publicznych (w tym dane Najwyższej Izby Kontroli). Artykuł zawiera liczne wnioski naukowe i postulaty zmian. Sformułowana na wstępie badań hipoteza badawcza znalazła potwierdzenie i przyjęła postać jednoznacznej tezy. Autorzy doszli do wniosku, że główny kierunek działań ze strony organów administracji publicznej powinien uwzględniać stały monitoring populacji IGO, cykliczne uaktualnianie list tych gatunków, które stanowią zagrożenie dla Polski i UE, a także ich zdecydowaną eliminację z rodzimych ekosystemów (w tym o charakterze letalnym).