
Zgodnie z art. 982 k.c. „spadkodawca może w testamencie włożyć na spadkobiercę lub zapisobiercę obowiązek określonego działania lub zaniechania, nie czyniąc nikogo wierzycielem (polecenie)”. Instytucja polecenia testamentowego umożliwia spadkodawcom wywołanie takich skutków prawnych mortis causa, których osiągnięcie nie byłoby możliwe w drodze innego rodzaju rozrządzeń testamentowych (np. zapisu). Opracowanie dotyczy polecenia mającego na względzie interes społeczny, którego wykonania może żądać – oprócz spadkobiercy i wykonawcy testamentu – także właściwy organ państwowy (art. 985 k.c.). W artykule zdefiniowano pojęcie właściwego organu państwowego. Pojęcie to budzi wątpliwości interpretacyjne w związku z odejściem od zasady jednolitej władzy państwowej. Ponadto omówiono kwestię legitymacji czynnej prokuratora w sprawie o wykonanie polecenia testamentowego. W oparciu o analizą instytucji polecenia w prawie niemieckim, szwajcarskim i austriackim sformułowano uwagi de lege ferenda, zgodnie z którymi pojęcie „właściwego organu państwowego” należy zastąpić pojęciem „właściwa władza”.