Krajowa Rada Sądownictwa w nowym składzie nie daje gwarancji niezależności wystarczających do rozwiania wszelkich uzasadnionych wątpliwości co do prawidłowości procedur powoływania sędziów i że przysługującego odwołania się od uchwał KRS do Sądu Najwyższego (Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych) w procesie nominacyjnym nie można uznać za skuteczny środek zaskarżenia, to należy zbadać również inne istotne okoliczności towarzyszące powołaniu danego sędziego, aby móc w sposób uprawiony uznać, że nie spełnia on wymogu „niezawisłego i bezstronnego sądu”. Autorzy krytycznie ustosunkowują się do konkluzji wynikających z powyższego wyroku, który w ich ocenie nie rozwiązuje problemu ważności powołań sędziowskich dokonanych po 2018 roku. Postulaty Trybunału Sprawiedliwości o konieczności rozwiązania tej kwestii na drodze legislacyjnej są oczywiste, ale nie przybliżają nas one w żaden sposób do rozwiązania istniejącego napięcia i konfliktu.