
Prawo do informacji o środowisku jest publicznym prawem podmiotowym wynikającym z Konstytucji oraz prawa międzynarodowego i unijnego. W doktrynie przyjmuje się, że prawo to jest podstawowym instrumentem ochrony środowiska umożliwiającym zastosowanie dalej idących środków stąd też regulacje dotyczące udzielania informacji o środowisku wymagają szybkiego i efektywnego działania organów. Przyjęte rozwiązania prawne przewidują krótkie terminy realizacji obowiązków informacyjnych. W ustawie o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie brak jest jednak precyzyjnych regulacji w zakresie zaskarżania bezczynności i przewlekłości działania organów. Brak ten utrudnia efektywne wykonywanie uprawnień obywateli i innych podmiotów do uzyskania informacji. Podjęte w artykule rozważania prezentują obecny stan prawny w zakresie długości i charakteru prawnego ustawowych terminów udostępniania informacji, jak również właściwego sposobu i trybu zaskarżania bezczynności oraz przewlekłości postępowań.