
Jak uważa wielu historyków prawa i ustrojów państwowych Kodeks Duński króla Chrystiana V z 1683 roku (Danske Lov) stanowił największe i zarazem najtrwalsze dzieło absolutnej monarchii duńskiej. Pod wieloma względami wyprzedzał on swoją epokę wprowadzając zasady, które zostały upowszechnione na naszym kontynencie dopiero przez kodyfikacje wieku Oświecenia, czy nawet wydawane w późniejszym okresie. Do elementów postępowych zawartych w prawie procesowym DL zaliczyć należy zwłaszcza znaczne skrócenie i przyspieszenie postępowania oraz nałożenie na królewskich urzędników obowiązku występowania ze skargą w razie braku skargi uprawnionego oskarżyciela, w odniesieniu do przestępstw o charakterze publicznym. Nadto niewątpliwie nowatorski charakter wielu jego postanowień doprowadził do rozwoju instytucji zastępstwa procesowego oraz zapewnienia opieki prawnej zastępców i pełnomocników tym, którzy sami nie mogli dochodzić i bronić swoich praw. Istotne zmiany wprowadził Kodeks również w zakresie dowodów, zrywając w zasadzie z legalną teorią dowodową. Dzięki jego postanowieniom nastąpił dalszy rozwój środków zapobiegawczych oraz wprowadzono zmiany, dotyczące egzekucji wyroków i apelacji do sądów wyższej instancji.