
Problematyka odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez ruch przedsiębiorstwa doczekała się w polskim piśmiennictwie szerokich rozważań. Jednakże, postępujący rozwój społeczno-gospodarczy, a przede wszystkim powszechne już wykorzystywanie sił przyrody w działalności przedsiębiorstw, de facto zmusza do nowego spojrzenia na art. 435, którego rodowód sięga wszak kodeksu zobowiązań z 1933 r. Celem niniejszego artykułu jest więc próba krytycznej analizy wskazanego przepisu kodeksu cywilnego, oparta z jednej strony na bogatym dorobku rodzimej judykatury, z drugiej zaś na poglądach jednego z najwybitniejszych przedstawicieli doktryny polskiego prawa ubezpieczeniowego i cywilnego, Pana Prof. Jana Łopuskiego. Pierwsza część opracowania zawiera uwagi o charakterze de lege lata. W dalszej części przedstawiono zarówno uwagi polemiczne odnoszące się do orzeczeń sądowych jak i postulaty de lege ferenda