
Michaił Michajłowicz Speranskij (1772-1839), syn ubogiego wiejskiego duchownego stał się jednym z najbliższych współpracowników cesarza Aleksandra I. Na jego polecenie przekształcał struktury ustrojowe Imperium Rosyjskiego oraz faktycznie kierował pracami komisji kodyfikacyjnej, której polecono przygotować projekty kompleksowej kodyfikacji prawa cywilnego oraz karnego w Rosji. Napotkał w tej sferze sprzeciw środowisk konserwatywnych, których stanowisko i argumentacja oddane zostały w Notatce o starej i nowej Rosji (Zapiska o drewniej i nowoj Rossiji) autorstwa Nikołaja Michajłowicza Karamzina (1776-1826). Oddalony od dworu cesarskiego w początkach 1812 roku, powrócił do tych prac dopiero podczas panowania Mikołaja I (1825-1855).