
W artykule poddano analizie praktykę odwoływania się do życia i nauczania Jezusa Chrystusa w prawniczych publikacjach naukowych. W większości przypadków polscy juryści powołują się na Ewangelie w ramach szeroko rozumianej argumentacji prawniczej. Nowotestamentowe przekazy o Chrystusie pełnią w rozważaniach reprezentantów doktryny prawniczej kilka funkcji: składają się na rys historyczny zasadniczego przedmiotu badań; stanowią ilustrację i/lub egzemplifikację poszczególnych aspektów omawianej problematyki; służą wzmocnieniu społecznej legitymizacji prawa poprzez ukazanie jego treściowej zbieżności z nauczaniem Jezusa; dostarczają racji w krytyczno-ocennych wywodach de lege lata i de lege ferenda. Rzadko natomiast nawiązania do Nazarejczyka sprowadzają się w rodzimym piśmiennictwie prawniczym do językowej ornamentyki. Kwalitatywne studium ponad 110 monografii i artykułów naukowych pokazuje utylitarną wartość odwołań do Jezusa Chrystusa dla naukowej refleksji nad prawem. W państwie kulturowo chrześcijańskim Ewangelia stanowi źródło extra legem posiadające potencjał klaryfikacyjny (eksplanacyjny) i perswazyjny dla jurysprudencji.